Een visueel gedicht over puurheid, gratie en de zachte handelingen die niemand ziet, maar iedereen voelt.
Vijftien seconden marmer, beweging en bloesem. De Gave is een stille ode aan iedereen die werkt in de zorg: een tulp, aangeboden door de tijd zelf.
“ Wat gegeven wordt zonder verwachting,Naar Florence Nightingale, 1860
leeft langer dan wie het ontvangt. ”
0:00 – 0:03
Trage onthulling. Stof, ademend in zonlicht.
0:03 – 0:05
Een close-up van bloemblaadjes die fluisteren.
0:05 – 0:08
Vingers die niet aarzelen, alleen schenken.
0:08 – 0:10
Een blik die ouder is dan woorden.
0:10 – 0:13
Bloesem ontmoet steen, zacht en gelijk.
0:13 – 0:15
De onthulling. Stilte. De tulp blijft over.
Aan iedereen die nachtdiensten kent. Aan handen die warm worden gewassen en daarna een ander warm houden. Aan kalme stemmen aan ziekenhuisbedden, aan thuiszorg op regenachtige ochtenden, aan de mantelzorger die geen titel draagt. Deze pagina is voor jullie.